Aşılama

Histereskopik polip operasyonundan sonra bebeğime bir adım daha yaklaştığımı düşünüyordum. Maalesef denemelere devam etmemize rağmen değişen bir şey yoktu. Ailem, arkadaşlarım kendimi rahat bırakmamı söylüyor. Çevrelerindeki insanlardan örnekler veriyordu. Bilmem kimin kızının on sene bebeği olmamış, bir sürü tedavi görmüş. Sonra bir gün tedaviyi bırakmış, bıraktığı ay hamile kalmış. Bu örnekler beni daha da korkutuyordu. On sene mi beklemem gerekiyordu? Vazgeçmek ne demekti? Nasıl vazgeçiyorlardı? Sürekli bu sorularla yatıp kalkıyordum ama asla cevaplarını bulamıyordum. Bir sorunumuz olmadığı halde neden bebeğim olmadığını aklım almıyordu. Tabii ki soluğu yine doktorda aldım. Aşılama yapılmasına karar verdik. Aşılama ile gebe kalma şansı %20 imiş. Çok az bir oran gibi geliyor insana ama benim için  oldukça yüksekti.

Adetimin 2. günü kan verdim. Hormonlarıma bakıldı. Hemen arkasından karından vurulan iğnelere başladım. İlk başlarda çok zor oluyordu, yavaş yavaş ona da alışmıştım. Bu arada iki günde bir hastaneye gidiyordum, doktorum yumurtaların gelişimini takip ediyordu. Alerjik bir yapım olduğu için iğneleri yaptığım bölge kabarıyor kaşınıyordu. Hiç sesimi çıkarmıyordum, umurumda değildi. Yumurtalarım doktorumun istediği olgunluğa geldiğinde iğneleri kestim ve doktorumun söylediği saatte çatlatma iğnesini vurdum. Eşim de hastaneye gidip sperm verdi. Laboratuvar ortamında eşimin en güçlü, en yoğun spermleri ayrılacak ve bana transfer edilecekti.

İşlemin yapılabilmesi için tuvalete sıkışık olmam istendi. Bunun benim için ne kadar zor olduğunu anlatmam mümkün değil. Tuvaleti geldi diye şehirlerarası otobüsten inmiş insanım ben. Tuvaletim geldiğinde hemen yaparım, beklemem. Tuvaletimi tutmayı bilmiyorum diyebilirim. Neyse bir şekilde tutmaya çalışıp, işlem masasına uzandım. Doktorum bir yandan ultrasonla takip edip, diğer yandan  spermleri en yakın yere bırakmaya çalışıyordu. Sonra başka bir doktordan yardım istedi. Yardım istediği doktor ultrasonla doktorumu yönlendiriyordu. Bu arada ben tuvalaetimi tutmakta iyice zorlanmaya başlamıştım. İşlem bittikten sonra yarım saat orada dinlenmemi söylediler. Doktorumun ameliyatı olduğu için çıktı. İşte ben de tam o anlarda artık kendimi kaybetmeye başlamıştım. İşlem sırasında da gergin olduğum için bir anda kendimi bırakıp ağlamaya başladım. Zavallı eşim ne yapacağını şaşırdı. Biraz daha dayan deyip duruyordu ama ben hiçbir şey duymuyordum. Hemşire doktoru aradı sanırım o sırada ve sonrasında bana tuvalete gidebileceğimi söyledi. Dünyada bu kadar fazla istediğim başka hiçbir şey yoktu ve ben alt tarafı yarım saat çişimi tutacaktım ama onu bile becerememiştim. Gözümde yaşlarla yanıma vicdan azabımı da alıp tuvalete girdim. Aşılamanın tutmayacağını biliyordum, kalbimde, içimde hissediyordum ve biraz da bu yüzden ağlıyordum. On gün sonra testi yaptım ve yine aynı sonuç  karşımda duruyordu; NEGATİF. Yine yine yine olmamıştı.

 

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir